گُل محققان مشاهده سالمندان اخبار پزشکی

گُل: محققان مشاهده سالمندان اخبار پزشکی

گت بلاگز اخبار فرهنگی و هنری کاش شایستگی ملاک ورود بازیگران به سینما شود ، به نسل ما حتی وقت شکست داده نشد

فکر کنم کشور عزیزمان ایران تنها کشوری در دنیا است که یک فرد می‌تواند از راه برسد و بدون اینکه حتی یک صفحه در مورد بازیگری مطلب خوانده باشد از طرق متفاوت غیرعلمی

کاش شایستگی ملاک ورود بازیگران به سینما شود ، به نسل ما حتی وقت شکست داده نشد

به نسل ما حتی وقت شکست داده نشد/کاش شایستگی ملاک ورود بازیگران به سینما شود

عبارات مهم : زندگی

فکر کنم کشور عزیزمان ایران تنها کشوری در دنیا است که یک فرد می تواند از راه برسد و بدون اینکه حتی یک صفحه در مورد بازیگری مطلب خوانده باشد از طرق متفاوت غیرعلمی و غیرهنری بازیگر شود.

به گزارش ایلنا، مریم مسعودی اخیرا جایزه عالی ترین بازیگر نقش مکل زن را در جشنواره پنج قاره امریکای جنوبی جهت بازی در فیلم کوتاه “بی حوا” به خود تخصیص داده شده است داد. صدای مریم مسعودی صدای اعتراض نسلی از بازیگران جوان است که علیرغم داشتن استعداد و تحصیلات و تلاش های مستمر، پشت درهای بسته مافیایی سینمای ایرانی می مانند و هرگز وقت بروز استعدادهای خود را نمی یابند. در این گفتگو مریم مسعودی از مصائب و زحمت هایی می گوید که عالی ترین سال های زندگی اش را فدای آنها کرد جهت رسیدن به یک رویا. رویای بازیگر شدن …

کاش شایستگی ملاک ورود بازیگران به سینما شود ، به نسل ما حتی وقت شکست داده نشد

بازیگری را از چه زمانی شروع کردید؟

من از دوران مدرسه تاتر را با بازی در تئاترهای مدارس شروع کردم تا سال ۸۰. سه سال در مدرسه هنر و ادبیات صداوسیما و زیر نظر استادمان زن فرحناز رضایی مشغول تحصیل شدم. بعد از آن در حین تحصیل در دانشگاه وارد کلاس های بازیگری آقای امین تارخ شدم و به عنوان یک هنرجوی جوان پر از انرژی زیر نظر اساتید مشغول به هنرآموزی شدم و البته باتوجه به استعدادی که دیده بودند ازجمله معدود افرادی بودم که جهت دوره دوم تحصیل در آموزشگاه ایشان بورسیه شدم. در طی این مدت در تعدادی فیلم کوتاه نیز بازی کردم.

بعد از این دوره دفترآقای فخیم زاده اول دفتری بود که از طرف آقای تارخ معرفی شدم و جهت بازی در سریال ساختمان ۸۵ از طرف ایشان جهت نقشی بلند گزینش شدم که واقعا جهت من هیجان انگیز بود و شش ماه در این سریال تجربه خوبی را به دست آورم و استاد فخیم زاده واقعا پدرگونه به من آموختند.

فکر کنم کشور عزیزمان ایران تنها کشوری در دنیا است که یک فرد می‌تواند از راه برسد و بدون اینکه حتی یک صفحه در مورد بازیگری مطلب خوانده باشد از طرق متفاوت غیرعلمی

بعد از بازی در سریال ساختمان ۸۵ به عنوان یک هنرجوی جوان حتما امیدهای زیادی در شما ایجاد شده است بود؟

بله. در آن وقت ۲۲ ساله بودم و واقعا احساس می کردم شروعی جهت من اتفاق افتاده و حتی خود آقای تارخ هم این اتفاق را شروع آینده ای روشن برایم تصور می کردند که البته متاسفانه این اتفاق نیفتاد.

و بعد از آخر ساختمان ۸۵ در عمل چه اتفاقی جهت شما افتاد؟

بعد از اتمام این سریال پیشنهادهایی به من شد. البته بازی بلند در سریال آقای فخیم زاده ناخودآگاه توقع انسان را جهت آینده اوج می برد و این کارها برایم قابل قبول نبودند و ترجیح دادم در آنها بازی نکنم.

کاش شایستگی ملاک ورود بازیگران به سینما شود ، به نسل ما حتی وقت شکست داده نشد

بیشتر توضیح می دهید در خصوص عدم پذیرش این نقش ها؟

پس از حضور در سریال ساختمان ۸۵ ترجیح می دادم در کاری بازی کنم که نقشم در همان سطح یا رو به جلو باشد و این ایفای نقش در امتداد اتفاق خوب اول باشد.

فکر کنم کشور عزیزمان ایران تنها کشوری در دنیا است که یک فرد می‌تواند از راه برسد و بدون اینکه حتی یک صفحه در مورد بازیگری مطلب خوانده باشد از طرق متفاوت غیرعلمی

هم اکنون که گذشته را مرور می کنید فکر نمی کنید که اگر همین نقش ها را بعد از سریال آقای فخیم زاده می پذیرفتید بهتر بود؟

به هیچ وجه. هنوز هم بعد از گذشت سالها فکر نمی کنم ایفای نقش در این کارها می توانست کمکی به آینده هنری من بکند.

من بعد از این سریال در فیلم های کوتاه متعددی بازی کردم. همچنین دوباره به دانشگاه برگشتم و دوره کارشناسی کارگردانی خودم را به آخر رساندم. بعد از اتمام این دوره یک فیلم کوتاه داستانی و یک فیلم مستند هم ساختم. البته در این میان، کاری را بازی کردم که متاسفانه علیرغم همه تلاش ها و تحمل شرایط خیلی سخت به یکی از بدترین خاطرات زندگی ام تبدیل شد.

کاش شایستگی ملاک ورود بازیگران به سینما شود ، به نسل ما حتی وقت شکست داده نشد

چرا تجربه و خاطره بد؟

ما در این فیلم در غار رودافشان و در منطقه بومهن و در سرمای زمستان ۷ روز را در بدترین شرایط هوا و محیطی کار کردیم و شاید کار اگر به مرحله تدوین می رسید و اکران می شد به یکی از کارهای خوب وقت خودش.

بعد از آن فقط در کارهای کوتاه بازی کردید؟

بله. تعداد زیادی کار کوتاه انجام دادم که خوشبختانه فیلم کوتاه بی حوا به کارگردانی کمیل روحانی در جشنواره های مختلفی در فرانسه و انگلستان و هند و آمریکای جنوبی مورد توجه قرار داده شد و در جشنواره فیلم پنج قاره امریکای جنوبی من به عنوان عالی ترین بازیگر زن نقش مکمل جشنواره گزینش شدم. طنز تلخ ماجرا اینجاست که در سرزمین خودت هرچه تلاش می کنی به وسیله همزبان خودت دیده نمی شوی ولی در قاره ای دیگر تو را در دو سکانسی که بازی داشتی آنهم با زیرنویس می بینند و به کارت توجه نشان می دهند.

به گفته خودتان هنگامی که وارد کلاس های بازیگری آقای تارخ شدید مملو از امید بودید و انرژی، عدم تحقق آرزوهای بزرگ چه تاثیری در روحیه شما گذاشت و زندگی شما را دچار چه چالش هایی کرد؟

من از سن کم با فضای سینما و بازیگری آشنا شدم. از اساتید زیادی انرژی مثبت گرفتم. ظرفیت های خودم را هم خوب می شناختم. ظرفیت ها و نقاط قوت و ضعف را .. من سالها جهت بازیگر شدن زحمت کشیدم و وقت زیادی از زندگی ام را نگه داشتم تا به آنچه که می خواستم برسم. طبیعتا هنگامی که به آنچه می خواهی و سالها به خاطرش زحمت کشیده ای نرسی از نظر معنوی ضربه بزرگی به انسان وارد می شود. از نقطه ای به نحوی درها بسته می شود که انسان واقعا به درجه ناامیدی می رسد و دچار سرخوردگی می شود.

متاسفانه در کشور ما به انسان حتی این وقت داده نمی شود که حتی شکست را هم خودت تجربه کنی. هنگامی که نابرابری و بی عدالتی در یک عرصه و مخصوصا عرصه هنری وجود داشته باشد به شما این وقت داده نمی شود که خودتان را محک واقعی بزنید و این واقعا جای تاسف هست.

واقعیت این است که امروزه نسلی در عرصه بازیگری ما وجود دارد که هم سالها تلاش کرده، درس خوانده، همه زندگی اش را فدای سینما کرده و لیاقتش را هم داشته ولی وارد سینما و تلویزیون نشده که البته من در میان این نسل کمترینم. خیلی از عالی ترین های بازیگری را می شناسم که علیرغم اینکه سالها تلاش کردند و مورد تایید و تحسین اساتید هم قرار گرفتند و آینده روشنی هم برایشان آینده نگری می شد، نتوانستند وارد عرصه بازیگری شوند و ناامیدانه این عرصه را ترک کردند و وارد مشاغل کاملا غیرمرتبط شدند و البته امروز اگر پایصحبت ارزش بنشینید خوشحال نیستند و با افسردگی روحی، زندگی را با حسرت سپری می کنند و واقعا این پرسش که آیا نشد؛ تا وقت حیات در ذهن این نسل سرخورده از زندگی، تکرار می شود. در تاتر هم همینگونه هست. اینقدر با کمبود سالن مواجه هستیم که بعد از چند ماه تمرین روی یک نمایشنامه خوب می بینید. همه سالن های شهری که پایتخت کشور خوانده می شود تا دو سه سال آینده پرهستند و تنها باید صبر کنید و امیدوار باشید. در کشور ما پدیده ای به نام حمایت از بازیگران و صورت های معروف جوان وجود ندارد.

علیرغم این مسایل هنگامی که می بینید پارتی و خریدن نقش و روابط فامیلی و رانت های خاص جهت ورود به عرصه بازیگری تا چه میزان این روزها مهم است واقعا دردهای افرادی مثل من را دو چندان می کند.

البته فساد در همه عرصه ها وجود دارد و هنر هم بخشی از جامعه ماست و بازهم البته میزان آسیب معنوی که بازیگران و صورت های معروف ما می خوردند از بخشه ای دیگر جامعه زیاد است…

دقیقا. امروزه وضع به شکلی است که حتی بازیگران کاملا حرفه ای ما با سالها تجربه هم بدون کار هستند و عده ای را می بینید که انگار همواره باید تنها اینها در عرصه بازیگری حضور داشته باشند و به صورت چرخشی در فیلم های متفاوت حضور پیدا کنند.

من فکر کنم کشور عزیزمان ایران تنها کشوری در دنیا است که یک فرد می تواند از راه برسد و بدون اینکه حتی یک صفحه در مورد بازیگری مطلب خوانده باشد از طرق متفاوت غیرعلمی و غیرهنری بازیگر شود و نمونه و نتیجه آن را در سینمای کشور می بینیم و همه می دانند در مورد چه کسی و چه کسانی صحبت می کنم.

شما در فیلم کوتاه بی حوا دستیار هم بودید. علت این تجربه در کنار بازیگری چه بود؟

من لیسانس کارگردانی دارم و در کنار این گروه صمیمی فرصتی پیش آمد تا اندوخته های خودم را محک بزنم. خدا را شکر با تمام کم و کاستی های خودم و مشکل های ساخت فیلم کوتاه جهت خودم قابل قبول بود. امیدوارم بیننده کار هم از نتیجه راضی باشد.

آیا شغلی که هم اکنون در آن مشغول به کارید ارتباطی با سینما دارد؟

خیر. به هر حال از یک سنی به بعد امرار معاش جهت افرادی از طبقه اجتماعی و اقتصادی مثل من مسئله می شود. من تا کی می توانستم منتظر بمانم که بتوانم از طریق کار هنری جهت خودم درآمدزایی کنم؟ من جهت کارهایی که انجام داده ام، بارها دستمزد گرفته ام ولی هنگامی که حداکثر سالی یکبار اتفاق بیفتد قابل اتکا و امیدوارکننده نیست، بنابراین مجبوریم کاری را گزینش کنیم که از علایق مهم مان کاملا دور است و این جبری است که مجبوریم به آن تن دهیم.

اگر به سالها پیش بازگردید بازهم هنر و بازیگری را گزینش می کنید؟

هم آری و هم خیر. شاید هنری انفرادی مانند نقاشی یا مجسمه سازی را گزینش کنم که سریعتر و بهتر بتوانم اثرم را ارائه کنم. حداقل بتوانم هنرم را ارائه کنم و همه ظرفیت هایم را به مخاطبم بشناسانم. شاید هم با روشی متفاوت وارد عرصه بازیگری می شدم. به هر حال علیرغم همه زحمت ها و پرسشها و ناامیدی ها هنوز هم عاشق این هنر هستم. با همه ناامیدی ها بازهم امیدوارم فضای هنری ما باز شود و از این اوضاع مافیایی نجات پیدا کند تا سینمای کشور بتواند از همه ظرفیت های موجود چه در عرصه بازیگری و چه عرصه های دیگر هنری بهره مند شود که این مهم به یقین به نفع سینمای ما هم خواهد بود. به هر حال امید و آرزو نشان حیات آدمی است و نباید جلوی تابیده شدن نور آن را گرفت.

واژه های کلیدی: زندگی | سریال | بازیگر | بازیگری | بازیگران | سال آینده | فیلم کوتاه | اخبار فرهنگی و هنری


دانلود فایل ها

نویسنده : getblogs